Αγγελική Δαρλάση | i-read.i-teen.gr
Hint! Μπορείς να ανεβάζεις την άποψή σου, αφού πρώτα γίνεις μέλος της παρέας μας εδώ. Είσαι μέσα, λοιπόν;

Αγγελική Δαρλάση
Αγγελική Δαρλάση
Συγγραφέας/Μεταφράστρια

Ποια είμαι (;)

 

Απ’ την αρχή λοιπόν… Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1973, στις 19 Αυγούστου (έσκαγε ο τζίτζικας έξω) στις 12 το μεσημέρι – ημέρα Κυριακή. Ήμουν το πρώτο παιδί στην οικογένεια και μετά όταν πήγα σχολείο ήμουν και η πρώτη μαθήτρια (κάτι που δε με βοήθησε και ιδιαίτερα στη ζωή μου, τολμώ να παραδεχτώ).

Αυτό που με βοήθησε, κι ακόμη με βοηθάει, είναι το διάβασμα, το καλό βιβλίο. Διάβαζα όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή το γούσταρα πολύ – κι ακόμη το γουστάρω (ίσως επειδή χάρη στο διάβασμα μπορούσα και μπορώ να ταξιδεύω αλλού, να αποκωδικοποιώ τους ανθρώπους, να φοβάμαι λιγότερο…).

Κάπως έτσι  άρχισα να γράφω και… «τα δικά μου» (την πρώτη ιστορία που έγραψα ποτέ, γύρω στα εφτά ήμουν, την ξαναδούλεψα, ενήλικη πια, κι έγινε βιβλίο εικονογραφημένο: Το δέντρο που είχε φτερά).  Οι εκθέσεις μου έκαναν τον γύρο του σχολείου κι αργότερα και άλλων σχολείων. Οι συμμαθητές μου έφερναν τις δικές τους να τους τις διορθώσω και το καταδιασκέδαζα– ήμουν μια ιδιότυπη σταρ!  ;-)

Η πρώτη μου (ανεπίσημη) δουλειά ήταν να επιμελούμαι, να «στρώνω» κείμενα που έστελναν παιδιά σε μια παιδική τηλεοπτική εκπομπή. Κι η πρώτη επίσημη διάκριση ήρθε εκεί στα δέκα μου σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό διηγήματος. Θεωρούσα αυτονόητο, λοιπόν, βαθιά στο μυαλό και στην καρδούλα μου ότι θα γινόμουν συγγραφέας! Αλλά όταν το ξεστόμισα: «μα αυτό δεν είναι “επάγγελμα” … δεν μπορείς να ζήσεις από αυτό!» μου είπαν. Απόρησα αλλά… δεν έδωσα παραπάνω σημασία.

Κατά τα άλλα, νομίζω πως… μια χαρά παιδί ήμουν: πήγαινα στο ωδείο και στα αγγλικά, έπαιζα στους δρόμους (και ποδόσφαιρο), έβλεπα τηλεόραση, πήγαινα κινηματογράφο, σκάρωνα πλάκες…

Μέχρι που στο Λύκειο μου ανακοινώθηκε η θλιβερή «διάγνωση» των φιλολόγων: αν ήθελα να περάσω στις πανελλήνιες στο μάθημα της έκθεσης… κομμένη η λογοτεχνία – καλά, για την ποίηση δεν το συζητούσαμε καν! Το ύφος μου ήταν πολύ ιδιαίτερο, προσωπικό, πολύ «λογοτεχνικό» – και δεν υπήρχε περίπτωση «φυσικά» να περάσω το μάθημα της έκθεσης! Κλάμα, θρήνος κι οδυρμός. (Με θυμάμαι να κοιτάζω τα βιβλία στη βιβλιοθήκη… σαν να ήμουν πρωτόπλαστος που κοιτούσε τους απαγορευμένους καρπούς στο δέντρο της γνώσης στον Παράδεισο). Φυσικά, όπως κι η Εύα, δεν αντιστάθηκα για καιρό στον «πειρασμό» και ξανάρχισα να διαβάζω πεζογραφία και ποίηση… Παράδεισος! (Αν δεν υπήρχαν εκείνα τα βιβλία, μεταξύ μας, δεν ξέρω αν θα έβγαινα «αλώβητη» από τη σκληρή μου εφηβεία).

Τελικά πέρασα στις εξετάσεις, σπούδασα θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και παράλληλα δούλευα (ως μπαργούμαν, ενδύτρια, βοηθός σκηνοθέτη, επιμελήτρια προγραμμάτων σε θέατρα). Κι άρχισα δειλά να σκηνοθετώ κιόλας και να μεταφράζω θεατρικά έργα. Πριν καν πάρω το πτυχίο στα χέρια μου, την έκανα στο Λονδίνο για μεταπτυχιακές σπουδές στις παραστατικές τέχνες, στο υπέροχο The Central School of speech and drama.  Πολύ ζόρικα  ήταν… αλλά και όμορφα. Διάβασμα (απίστευτα πολύ), παραστάσεις, εκθέσεις, μοναξιά, έρωτες. Κι εκεί ξανάρχισα να γράφω! 

Έμεινα για δυο χρόνια ακόμη δουλεύοντας, ως σερβιτόρα στην pub της γειτονιάς, πωλήτρια σε μαγαζί της Oxford street,  ως tutor θεάτρου σε σχολές και σχολεία, ως συν-σκηνοθέτις σε διάφορα θεατρικά σχήματα, ως μεταφράστρια.

Ο νόστος με έφερε πίσω στα πάτρια εδάφη, όπου και εργάστηκα ως θεατρολόγος σε σχολεία (δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) κι αργότερα σε ΙΕΚ και ΚΕΕ, ως βοηθός σκηνοθέτη σε θέατρο και κινηματογράφο, ενώ παράλληλα σκηνοθετούσα δικές μου παραστάσεις. Κατά καιρούς εργάστηκα ως υπεύθυνη οργάνωσης καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, μουσικών-θεατρικών θεαμάτων και παράλληλα σε μετάφραση, προσαρμογή διαλόγων, σε επιμέλεια ή/και σύνθεση κειμένων (θέατρο, φεστιβάλ, τηλεόραση).

To 1999 (συν)ίδρυσα την Oμάδα θεάματος η Άλλη πλευρά και το 2006 (μαζί με τον συνθέτη Χρήστο Αλεξόπουλο) την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Puzzlemusik.

Φυσικά συνέχιζα να γράφω «τα δικά μου» και επίσημα ως συγγραφέας ξεκίνησα από το θέατρο – το πρώτο μου έργο, Η μυστική συνταγή της Φραντσέσκα Ντρίμερ,  βραβεύτηκε στον 1ο διαγωνισμό συγγραφής για νέους θεατρικούς συγγραφείς (2001). Και κάπως έτσι το παιδικό όνειρο-επιθυμία άρχισε να γίνεται πραγματικότητα (ήμουν επίσημα «συγγραφέας!»).

Ιδιαίτερα όταν την άνοιξη του 2004 κρατούσα στα χέρια μου φρεσκοτυπωμένους τους Ονειροφύλακες, Εκδόσεις Πατάκη – το «πρώτο μου παιδί» που αγάπησαν τόσο οι αναγνώστες, αλλά είχε και την καλή τύχη να τιμηθεί με Κρατικό βραβείο (με πρόεδρο της επιτροπής τον Ευγένιο Τριβιζά!).

Βέβαια κάθε αρχή και δύσκολη, δε λένε; (Αλήθεια λένε). Αλλά αφού είχε γίνει η αρχή…

Ακολούθησαν κι άλλα θεατρικά έργα κι άλλες διακρίσεις. Το 2009 εκδόθηκε, από τις Εκδόσεις Πατάκη, το Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο (κι αυτό το «παιδί μου» αγαπήθηκε και διακρίθηκε: Βραβείο παιδικού βιβλίου για μεγάλα παιδιά και νέους 2010 – Κρατικό βραβείο για τη θεατρική εκδοχή του).

(Στο μεταξύ, παντρεύτηκα τον νεανικό μου έρωτα κι αγαπημένο μου μουσικό, και… να που έχω γίνει και μαμά δύο αγοριών – τα πιο όμορφα βραβεία μου!)

 

Γράφω επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είναι ο τρόπος μου, όχι μόνο να εκφράζομαι, αλλά βασικά να επικοινωνώ με τους άλλους γύρω μου. Να μοιράζομαι όσα με απασχολούν και όσα πιστεύω: την ομορφιά της διαφορετικότητας, τη γοητεία των παιδικών μας χρόνων, την ανάγκη για δικαιοσύνη, κοινωνική ισότητα, τη μοναδικότητα της ανθρώπινης ζωής∙ την ανάγκη που έχουμε όλοι μας να ακούμε και να λέμε όμορφες, με τέχνη ειπωμένες, ανθρώπινες ιστορίες. Την ανάγκη να είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου και στους άλλους.

Μ’ αρέσει να πατάω γερά στη γη και ταυτόχρονα να πετάω στον ουρανό. Να κυνηγάω τα όνειρά μου –όσο απλά και μικρά κι αν είναι– να μη φοβάμαι, να τολμώ, να αγαπάω, να μοιράζομαι, να ελπίζω, να πέφτω, να σηκώνομαι, να συνεχίζω, να προχωράω…

Γι’ αυτό εξακολουθώ να διαβάζω και φυσικά… να γράφω!  Πού ξέρεις… όταν «μεγαλώσω κι άλλο», η συγγραφή μπορεί να γίνει, εκτός από εργασία, και… το «επάγγελμά μου»  ;-)

 

Βιβλία της

Μια πυκνή απειλητική σκοτεινιά, πιο μαύρη κι από τον ίσκιο, σκεπάζει τη Χώρα των Ονειροφυλάκων. Λίγοι θα την αντιληφθούν και λίγοι θα παραδεχτούν την εξασθένηση των ονείρων. Η χώρα μοιάζει να πολιορκείται από αόρατους μυστικούς εχθρούς∙ είναι οι Ονειροκτόνοι, θα ισχυριστούν κάποιοι – αλλά οι Εκλεγμένοι θα το αρνηθούν. Όταν οι αποτυχημένες πτήσεις Ονειροφυλάκων αυξάνονται,  η παλιά προκατάληψη απέναντι στους διαφορετικούς φουντώνει και διχάζει εκ νέου τη φυλή σε ικανούς και σε κατώτερους. Η Αστερινή, το κορίτσι μυστήριο,  παρά τις όποιες επιθέσεις εναντίον της δείχνει αποφασισμένη...
«Παλιά, όταν περνούσε το τρένο, χαιρετούσα. Τώρα όχι. Το ’κοψα. Μου λείπει ο ενθουσιασμός και μου περισσεύει η θλίψη» παραδέχεται η δεκαεξάχρονη Νεφέλη. Και πηγαινοέρχεται «σαν υβρίδιο προγραμματισμένο» σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο γυρεύοντας να αυτοπροσδιοριστεί. Ζωή σαν σκόρπια κομμάτια παζλ ή σαν σημειώσεις σε σκόρπιες σελίδες. Αδερφικές κόντρες, φιλία, προδοσία, έρωτας, η ανάγκη να οραματιστείς ένα μέλλον που «δεν το θεωρείς ακριβώς προσωπική σου υπόθεση». Τι κι αν είναι άνοιξη; Όλα γύρω και μέσα της καταρρέουν∙ κι αυτή η ανάγκη της να οραματιστεί κάτι καλύτερο πρέπει να μείνει ζωντανή,...
Τέσσερα χωριά (της Ανατολής, της Δύσης, του Βορρά και του Νότου), ένα σχολείο στη μέση του πουθενά, τα καλαμποκοχώραφα, τρία δέντρα κι άνυδρα τοπία, ένα τσίρκο με τρύπια τέντα και βαριεστημένα ζώα συνθέτουν το σκηνικό της ιστορίας. Ένας δάσκαλος που ονειρεύεται ένα μέλλον καλύτερο για τα παιδιά, ένας απατεώνας, βίαιος θείος που απογοητευμένος από τη ζωή δέρνει τον ανιψιό του, μια αναλφάβητη γιαγιά που είναι μάνα και πατέρας μαζί για τον ορφανό εγγονό της, ένας αστυνόμος που παίζει κρυφά βιολί, ο διευθυντής ενός τσίρκου που εξαιτίας μιας μπανανόφλουδας άλλαξε η ζωή του, μια ακροβάτισσα, μια...
Άραγε υπάρχει κανείς, σε έναν άλλο χώρο και χρόνο, που φυλάει τα όνειρά μας; Μπορεί... Μπορεί σε μια χώρα πολύ μακρινή, πέρα από τα όρια του κόσμου που ξέρουμε, χαμένη στα βάθη του μυαλού και ξεχασμένη στην απεραντοσύνη της καρδιάς, χώρα που κανένας χάρτης δεν τη σημειώνει, να υπάρχουν ονειροφύλακες. Ονειροφύλακες με μεγάλα και δυνατά, γυάλινα φτερά, για να ταξιδεύουν τα όνειρά μας ψηλά σε ονειρόδρομους μαγικούς. Στη Χώρα των Ονειροφυλάκων γεννιέται η Έρση, που το όνομά της σημαίνει δροσοσταλίδα. Η Έρση όμως γεννιέται αδύναμη κι έχει μικρά κι ασθενικά φτερά. Οι γονείς της, για να την...

Μεταφράσεις της

Τις πρώτες μέρες κάθε Νοέμβρη γίνονται στο νησί Θίσμπυ οι Αγώνες του Σκορπιού. Κάθε αναβάτης καλείται να συγκρατήσει το άλογο της θάλασσας που ιππεύει, ώστε να φτάσει στο τέρμα. Κάποιοι τα καταφέρνουν και επιβιώνουν. Κάποιοι χάνουν τη ζωή τους στην ακτή. Ο δεκαεννιάχρονος Σον Κέντρικ έχει κερδίσει αρκετές φορές στους αγώνες. Είναι απ’ αυτούς που δεν τους αρέσουν τα πολλά λόγια. Κι όσο για τους φόβους του, ξέρει να τους κρατάει καλά κρυμμένους μέσα του. Η Πακ Κόννολλυ είναι εντελώς διαφορετική. Δεν είχε σκεφτεί να συμμετάσχει στους Αγώνες του Σκορπιού, μέχρι που το ’φερε η τύχη ν’...

Σχόλια

Γενικά δεν διαβάζω πολλά βιβλία... Μόνο εκείνα που πραγματικά μου κινούν το ενδιαφέρον λόγω του θέματος τους... Το πρώτο βιβλίο που διάβασα και ήταν γραμμένο από εσάς ήταν το " Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο"... Δεν το θυμάμαι και πολύ καλά βεβαία γιατί έχουν περάσει αρκετά χρόνια, πάντως δεν είχα σκεφτεί να ψάξω για άλλα βιβλία σας... Πριν 2 εβδομάδες περίπου πήρα ακόμα ένα βιβλίο σας... Εντελώς τυχαία... Πήρα το " Όταν έφυγαν τ' αγάλματα." Εχτές τελείωσα και την τελευταία σελίδα... Οφείλω να ομολογήσω πως καλύτερο βιβλίο δεν έχω ξαναδιαβάσει στη ζωή μου... Πραγματικά είναι απίστευτα τέλειο... Γεννάει πολλά συναισθήματα στον αναγνώστη... Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που το διάβαζα και έτρεχαν ασταμάτητα τα δάκρυα από τα μάτια μου... Ειδικά σε ένα σημείο προς το τέλος όπου ο παιδικός φίλος του κοριτσιού, ο Τίκο, τραυματίζεται από τον εχθρό και πεθαίνει... Δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω... Μόλις το τελείωσα σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το διαβάζω ξανά και ξανά... Συγχαρητήρια λοιπόν για αυτό σας το τέλειο βιβλίο... Ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σας για να σας εκφράσω τον θαυμασμό μου και να σας πω να γράψετε κι άλλα τέτοια βιβλία, με νόημα και με πολλά μηνύματα για τους αναγνώστες... Και πάλι συγχαρητήρια... Ευχαριστώ για τον χρόνο σας...
Αφού σου άρεσε τόσο το βιβλίο, νομίζω θα σου άρεσε και το πρώτο μυθιστόρημα της συγγραφέα "Ονειροφύλακες" το οποίο και αυτό βραβεύτηκε και μάλιστα με το Κρατικό Βραβείο! Σχετικά με την ερώτηση σου, δυστυχώς δεν είναι δεδομένος και συγκεκριμμένος ο χρόνος που χρειάζεται ένα βιβλίο για να εκδοθεί: Μπορεί να είναι λίγοι μήνες ή και 1-2 χρόνια. Σκέψου ότι κάθε βιβλίο θέλει διόρθωση (3 τουλάχιστον διορθώσεις δηλαδή), "στήσιμο" από τον γραφίστα, εξώφυλλο, φιλμ, τύπωμα. Κάποια βιβλία θέλουν μετάφραση, άλλα και εικονογράφηση κλπ. Και έπειτα ξεκινάει η εμπορική διαδικασία δηλαδή η διανομή σε όλα τα βιβλιοπωλεία, η παρουσίαση του σε δημοσιογράφους κλπ. Βλέπεις δεν είναι τόσο απλό να φτάσει στα χέρια του αναγνώστη ένα άψογο βιβλίο!
Έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο σας (και θα διαβάσω σύντομα και τα άλλα) το "Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο".Θα ήθελα να σας πω ότι το βιβλίο είναι καταπληκτικό.Σίγουρα θα σας το έχουν ξαναπεί αλλά δεν με πειράζει εμένα.Έχω μία ερώτηση: Πόσο καιρό κάνει να εκδοθεί ένα βιβλίο;Κι εμένα μου αρέσει να διαβάζω,είμαι μια μαθήτρια της Στ' Δημοτικού. Και κάτι άλλο: Ποτέ μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι δεν μπορείτε, κι είμαι σίγουρη πως θα καταφέρετε να κάνετε τη συγγραφή «επάγγελμά σας». Με εκτίμηση, jardindesroses